ക്രിസ്തുവിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്ര

ഗ്രേറ്റ് ബ്രിട്ടൻ സീറോ-മലബാർ രൂപതയുടെ മെത്രാനും വൈദികർക്കും സമർപ്പിതർക്കും അൽമായ സഹോദരങ്ങൾക്കും,

ക്രിസ്തുവിൽ സ്നേഹപൂർവമായ വന്ദനം.

ഈ കത്ത് സഭയെ അപമാനിക്കാനോ തകർക്കാനോ എഴുതുന്നതല്ല. നമ്മുടെ സ്വന്തം സഭയെ കൂടുതൽ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടും, ബ്രിട്ടന്റെ മണ്ണിൽ അതിന് നിർവഹിക്കാനുള്ള വലിയ ദൗത്യം തിരിച്ചറിയുന്നതുകൊണ്ടും, ഇനി മൗനം പാലിക്കുന്നത് ഉത്തരവാദിത്വരാഹിത്യമായിത്തീരും എന്ന ബോധ്യത്തോടെയുമാണ് ഇത് എഴുതുന്നത്.

ഗ്രേറ്റ് ബ്രിട്ടൻ സീറോ-മലബാർ രൂപതയുടെ ഔദ്യോഗികവിവരമനുസരിച്ച് ഏകദേശം 80,000 വിശ്വാസികളും 18,000 കുടുംബങ്ങളും ഏഴ് ഇടവകകളും 72 മിഷനുകളും 27 നിർദിഷ്ട മിഷനുകളും ഈ രൂപതയുടെ അജപാലനപരിധിയിലുണ്ട്. ഇത് ചെറിയൊരു കുടിയേറ്റകൂട്ടായ്മയല്ല. ബ്രിട്ടനിലെ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ഭാവിയെയും സുവിശേഷവൽക്കരണത്തെയും സ്വാധീനിക്കാൻ കഴിയുന്ന വലിയൊരു വിശ്വാസസമൂഹമാണ് (Eparchy of Great Britain – At a Glance).

ഇത്രയും വലിയ സമൂഹത്തെ കെട്ടിടങ്ങൾ, ആഘോഷങ്ങൾ, ധനശേഖരണം, ഭരണസംവിധാനങ്ങൾ, റീത് അഭിമാനം എന്നിവകൊണ്ട് മാത്രം നയിക്കാനാവില്ല. വ്യക്തമായ ആത്മീയലക്ഷ്യവും അജപാലനസമീപസ്ഥതയും ദരിദ്രരോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയും ബ്രിട്ടീഷ് സമൂഹത്തോടുള്ള പ്രേഷിതബോധവും ആവശ്യമാണ്.

ഈ രൂപത ഇപ്പോൾ സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം ലളിതമാണ്:

നാം ഇവിടെ സീറോ-മലബാർ എന്ന പേരും പാരമ്പര്യവും മാത്രം സംരക്ഷിക്കാനാണോ വന്നിരിക്കുന്നത്? അതോ ബ്രിട്ടന്റെ മണ്ണിൽ യേശുക്രിസ്തുവിനെ ജീവിക്കുകയും പ്രഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യാനാണോ?

ഉത്തരം വ്യക്തമായിരിക്കണം: നാം ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടിയാണ് ഇവിടെ ഉള്ളത്.

1. ആത്മാക്കളുടെ രക്ഷ സഭയുടെ പരമലക്ഷ്യമായി പ്രഖ്യാപിക്കണം

സഭ ഒരു കമ്പനിയല്ല. അത് ഒരു രാഷ്ട്രീയസ്ഥാപനവുമല്ല. പണം ശേഖരിക്കാനും കെട്ടിടങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കാനും സാംസ്കാരികോത്സവങ്ങൾ നടത്താനും മാത്രമുള്ള പ്രവാസിസംഘടനയുമല്ല.

സഭ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമാണ്. സഭയെ വിശ്വസിച്ച് അതിന്റെ ആത്മീയപരിപാലനത്തിലേക്ക് വരുന്ന ഓരോ വ്യക്തിയെയും ദൈവവചനത്തിലേക്കും കൂദാശകളിലേക്കും വിശുദ്ധിയിലേക്കും നിത്യരക്ഷയിലേക്കും നയിക്കുകയാണ് സഭയുടെ പ്രഥമ ഉത്തരവാദിത്വം.

രക്ഷ ദൈവത്തിന്റെ കൃപയാണ്. ഒരു സഭാസംവിധാനത്തിനും അത് യാന്ത്രികമായി ഉറപ്പുനൽകാനാവില്ല. എന്നാൽ ക്രിസ്തു സഭയെ ഏല്പിച്ച രക്ഷാമാർഗങ്ങളായ ദൈവവചനം, കൂദാശകൾ, പ്രാർത്ഥന, വിശ്വാസപഠനം, ആത്മീയമാർഗനിർദേശം, സ്നേഹസേവനം എന്നിവ ഒരാൾക്കും നിഷേധിക്കപ്പെടാതെ ഉറപ്പാക്കണം. കത്തോലിക്കാ മതബോധനം സഭയെ രക്ഷയുടെ മാർഗങ്ങളുടെ സമ്പൂർണത വഹിക്കുകയും വിതരണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന സമൂഹമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു (CCC 868).

ഗ്രേറ്റ് ബ്രിട്ടൻ രൂപതയുടെ ഓരോ പദ്ധതിയും ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വിധേയമാകണം:

• ഇത് മനുഷ്യരെ ക്രിസ്തുവിലേക്ക് നയിക്കുന്നുണ്ടോ?
• ഇത് കുടുംബങ്ങളെ ആത്മീയമായും മാനുഷികമായും സംരക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ?
• ഇത് കുട്ടികളുടെയും യുവജനങ്ങളുടെയും വിശ്വാസം വളർത്തുന്നുണ്ടോ?
• ഇത് ദരിദ്രരുടെയും ഒറ്റപ്പെട്ടവരുടെയും കണ്ണീർ തുടയ്ക്കുന്നുണ്ടോ?
• ഇത് ബ്രിട്ടീഷ് സമൂഹത്തിന് ക്രിസ്തുവിനെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ?
• ഇതിലൂടെ സഭ കൂടുതൽ സുതാര്യവും കരുണയുള്ളതും സമീപസ്ഥവുമാകുന്നുണ്ടോ?

ഇവയ്ക്ക് വ്യക്തമായ ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയാത്ത പദ്ധതികൾക്ക് മുൻഗണന നൽകരുത്.

ആത്മാക്കൾ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ കെട്ടിടങ്ങൾ വർധിക്കുന്നതിനെ സഭാവളർച്ചയായി അവതരിപ്പിക്കരുത്. കുടുംബങ്ങൾ തകരുമ്പോൾ ആഘോഷങ്ങളുടെ എണ്ണം കൂടുന്നതിനെ അജപാലനവിജയമായി കണക്കാക്കരുത്. യുവജനങ്ങൾ വിശ്വാസത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുമ്പോൾ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ബാഹ്യരൂപങ്ങളിൽ മാത്രം അഭിമാനിക്കരുത്.

“ഒരു മനുഷ്യൻ ലോകം മുഴുവൻ നേടിയാലും സ്വന്തം ആത്മാവിനെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയാൽ അവന് എന്തു പ്രയോജനം?”
— മർക്കോസ് 8:36

2. സഭയുടെ സാമൂഹികസാക്ഷ്യം ക്രിസ്തുവിന്റെ കരുണയിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കണം

സഭയുടെ സാമൂഹികസാക്ഷ്യം ക്രിസ്തുവിന്റെ കരുണയിലും മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിലും അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കണം. ദാരിദ്ര്യം, ഏകാന്തത, കുടിയേറ്റജീവിതത്തിലെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ, തൊഴിലിടങ്ങളിലെ ചൂഷണം, ഗാർഹികപീഡനം, മനുഷ്യക്കടത്ത്, വർഗീയത, സാമൂഹികഒറ്റപ്പെടൽ തുടങ്ങിയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നവരുടെ കൂടെ നിൽക്കുകയും ആവശ്യമായ സഹായവും അജപാലനപിന്തുണയും നൽകുകയും ചെയ്യുന്നത് സഭയുടെ സുവിശേഷദൗത്യത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കണം.

3. ബ്രിട്ടനിലെ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ആരും പരിചരണമില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെടരുത്

ഗ്രേറ്റ് ബ്രിട്ടൻ സീറോ-മലബാർ രൂപതയുടെ പരിധിയിൽ ഒരാൾപോലും വിശപ്പുകൊണ്ടും ഭവനരാഹിത്യത്താലും രോഗത്താലും ഏകാന്തതയാലും തൊഴിൽചൂഷണത്താലും കുടുംബപ്രതിസന്ധിയാലും കഷ്ടപ്പെടുകയും സഭ അത് അറിയാതിരിക്കുകയോ അറിഞ്ഞിട്ടും പ്രതികരിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകരുത്.

ഇത് ഒരു ആഗ്രഹമല്ല. സഭയുടെ അടിസ്ഥാന ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

നല്ല വസ്ത്രം ധരിച്ച് കുർബാനയ്ക്ക് വരുന്ന എല്ലാ കുടുംബങ്ങളും സാമ്പത്തികമായി സുരക്ഷിതരാണെന്ന ധാരണ തെറ്റാണ്. അനേകർ കടബാധ്യത, ഉയർന്ന വാടക, ജോലി നഷ്ടം, വിസാ ചെലവ്, രോഗം, കുട്ടിപരിപാലനം, മാനസികസമ്മർദം തുടങ്ങിയവയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു. മാന്യത നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയത്തിൽ അവർ സഹായം ചോദിക്കാതെ കഴിയുന്നു.

അവർ വന്ന് അപേക്ഷിക്കുന്നതുവരെ സഭ കാത്തിരിക്കരുത്. അവരെ കണ്ടെത്തണം.

ഓരോ ഇടവകയിലും മിഷനിലും താഴെപ്പറയുന്നവ ഉണ്ടായിരിക്കണം:

• രഹസ്യസ്വഭാവമുള്ള കുടുംബക്ഷേമസംഘം;
• അടിയന്തര ഭക്ഷണ–വാടക–മരുന്ന് സഹായനിധി;
• വയോധികരെയും രോഗികളെയും പതിവായി സന്ദർശിക്കുന്ന സംഘം;
• ഏകാന്തരായവർക്കുള്ള സൗഹൃദശൃംഖല;
• തൊഴിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടവർക്കുള്ള സഹായം;
• അന്താരാഷ്ട്ര വിദ്യാർത്ഥികൾക്കുള്ള ഭക്ഷണവും താമസസഹായവും;
• കെയർ വർക്കർമാർക്കും മറ്റ് തൊഴിലാളികൾക്കും അംഗീകൃത സഹായസേവനങ്ങളിലേക്കുള്ള ബന്ധം;
• പ്രതിസന്ധിയിലുള്ള കുടുംബങ്ങൾക്ക് പ്രൊഫഷണൽ സഹായത്തിലേക്കുള്ള റഫറൽ.

സ്വന്തം ഇടവകയിലെ ഒരു കുടുംബം ഭക്ഷണത്തിനും വാടകയ്ക്കും ബുദ്ധിമുട്ടുമ്പോൾ അനാവശ്യമായ അലങ്കാരങ്ങൾക്കും സ്വീകരണങ്ങൾക്കും ആഘോഷങ്ങൾക്കും പണം ചെലവഴിക്കരുത്.

വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ ക്രിസോസ്തോം ദരിദ്രനെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് അൾത്താരയെ അലങ്കരിക്കുന്നതിലെ വൈരുദ്ധ്യം നിരന്തരം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. ദരിദ്രനിൽ ക്രിസ്തുവിനെ കാണാത്ത ആരാധന അപൂർണമാണ്.

“നിങ്ങൾ എന്റെ ഏറ്റവും എളിയ ഈ സഹോദരന്മാരിൽ ഒരുവന് ചെയ്തുകൊടുത്തപ്പോൾ എനിക്കുതന്നെയാണ് ചെയ്തുതന്നത്.”
— മത്തായി 25:40

രൂപതയുടെ വിജയത്തിന് ഒരു പുതിയ അളവുകോൽ വേണം: എത്ര പണം ശേഖരിച്ചു എന്നതല്ല; എത്ര മനുഷ്യരെ ഉയർത്തി എന്നതാണ്.

4. സഭയെ വിമർശിക്കുന്നവരെ ശത്രുക്കളാക്കരുത്

സഭയെ വിമർശിക്കുന്ന എല്ലാവരും നിരീശ്വരവാദികളോ സഭാവിരോധികളോ അല്ല. പലപ്പോഴും സഭയെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്നേഹിച്ചവരാണ് അതിൽനിന്ന് ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ മുറിവേറ്റിരിക്കുന്നത്.

സഭയിൽ വലിയ പ്രത്യാശ വെച്ച ഒരാൾ നിരന്തരം അവഗണിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അവന്റെ വേദന വിമർശനമായി പുറത്തുവരും. ആ വിമർശനത്തിന്റെ പിന്നിലെ മുറിവ് കേൾക്കാതെ അവനെ സഭാവിരോധിയെന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നത് അധികാരത്തിന്റെ എളുപ്പവഴിയാണ്; ക്രിസ്തുവിന്റെ വഴിയല്ല.

വിമർശനം ഉയർന്നാൽ:

• വിമർശകന്റെ ഉദ്ദേശ്യം വിധിക്കരുത്;
• പ്രതികാരനടപടി സ്വീകരിക്കരുത്;
• കുടുംബത്തെ സമൂഹത്തിൽ ഒറ്റപ്പെടുത്തരുത്;
• അടിസ്ഥാനരഹിതമായ അപവാദം പ്രചരിപ്പിക്കരുത്;
• സമിതികളിൽനിന്ന് ശിക്ഷയായി ഒഴിവാക്കരുത്;
• ആത്മീയാധികാരത്തെ സമ്മർദോപാധിയാക്കരുത്;
• കൂദാശകളെ പ്രതികാരത്തിനായി ഉപയോഗിക്കരുത്.

പരാതികളെ സ്വതന്ത്രമായും സമയബന്ധിതമായും അന്വേഷിക്കണം. പരാതി നൽകിയ വ്യക്തിക്ക് രേഖാമൂലമുള്ള മറുപടി നൽകണം. തെറ്റ് നടന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് അംഗീകരിക്കുകയും ക്ഷമ ചോദിക്കുകയും പരിഹാരം നടപ്പാക്കുകയും വേണം.

സഭയെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനാലാണ് ഞങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത്. സഭയെ നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാനാണ് ഞങ്ങൾ ചോദ്യംചെയ്യുന്നത്.

5. രൂപതാമെത്രാൻ തന്റെ രൂപതയിലും ജനങ്ങളുടെ ഇടയിലും സ്ഥിരമായി സന്നിഹിതനായിരിക്കണം

മെത്രാൻ ഒരു ഭരണകാര്യാലയത്തിന്റെ മേധാവി മാത്രമല്ല. അദ്ദേഹം രൂപതയിലെ കുടുംബങ്ങളുടെ ഇടയനാണ്.

ഗ്രേറ്റ് ബ്രിട്ടനിലുടനീളം വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന വിശ്വാസസമൂഹത്തെ നയിക്കുന്ന മെത്രാൻ ഓരോ ഇടവകയുടെയും മിഷന്റെയും യാഥാർഥ്യം നേരിട്ട് അറിയണം. റിപ്പോർട്ടുകളിലൂടെയും ഔദ്യോഗികസ്വീകരണങ്ങളിലൂടെയും മാത്രം ജനങ്ങളെ അറിയാനാവില്ല.

മെത്രാൻ:

• രൂപതയിലെ ഇടവകകളും മിഷനുകളും ക്രമമായി സന്ദർശിക്കണം;
• കുടുംബങ്ങളുമായി നേരിട്ട് കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തണം;
• വിദ്യാർത്ഥികളെയും കെയർ വർക്കർമാരെയും കേൾക്കണം;
• രോഗികളെയും വയോധികരെയും സന്ദർശിക്കണം;
• യുവജനങ്ങളോടൊപ്പം തുറന്ന സംവാദം നടത്തണം;
• സഭയിൽനിന്ന് മുറിവേറ്റവർക്കും വിമർശകർക്കും കൂടിക്കാഴ്ച നൽകണം;
• വൈദികരുടെ ആത്മീയവും മാനുഷികവുമായ ക്ഷേമം നേരിട്ട് ശ്രദ്ധിക്കണം.

അജപാലനസന്ദർശനം സ്വീകരണച്ചടങ്ങും പൊതുസമ്മേളനവും കുർബാനയും ഭക്ഷണവും മാത്രമായി ചുരുക്കരുത്. സന്ദർശനത്തിന്റെ യഥാർഥലക്ഷ്യം ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം അറിയുകയും അവരുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. മെത്രാന്റെ ഇടവകസന്ദർശനം പ്രത്യേകസഭയിൽ ഐക്യത്തിന്റെ ദൃശ്യസാന്നിധ്യം ഉറപ്പാക്കുന്നതാണെന്ന് സഭാപഠനം വ്യക്തമാക്കുന്നു (Synod of Bishops: Pastoral Visitation).

രൂപതയിലെ കുടുംബങ്ങളെ അറിയുന്നതിന് സ്ഥിരമായ സംവിധാനം സ്ഥാപിക്കണം. ഓരോ കുടുംബത്തിന്റെയും അജപാലനാവസ്ഥ, രോഗം, സാമ്പത്തികപ്രതിസന്ധി, യുവജനങ്ങളുടെ സാഹചര്യം എന്നിവ ആവശ്യമായ രഹസ്യത പാലിച്ച് തിരിച്ചറിയണം.

അനാവശ്യമായ വിദേശയാത്രകൾ അവസാനിപ്പിക്കണം

കാനോനികമായി നിർബന്ധമായ ad limina സന്ദർശനങ്ങൾ, സിനഡ്, ഔദ്യോഗിക സഭാകൂട്ടായ്മകൾ, അനിവാര്യമായ അജപാലനകാര്യങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്ക് യാത്ര ആവശ്യമായേക്കാം. എന്നാൽ രൂപതയുടെ അജപാലനവുമായി നേരിട്ട് ബന്ധമില്ലാത്ത ആവർത്തിച്ചുള്ള വിദേശയാത്രകളും അനാവശ്യമായ ആഘോഷയാത്രകളും സ്വീകരണപരിപാടികളും ഒഴിവാക്കണം.

ഗ്രേറ്റ് ബ്രിട്ടനിലെ രൂപതയ്ക്ക് അതിന്റെ ഇടയന്റെ സാന്നിധ്യം ആവശ്യമാണ്. വിദ്യാർത്ഥികളും തൊഴിലാളികളും കുടുംബങ്ങളും വൈദികരും സഹായത്തിനായി കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ, അനാവശ്യമായ വിദേശയാത്രകൾക്ക് മുൻഗണന നൽകാൻ പാടില്ല.

മെത്രാന്റെ പ്രഥമ ഉത്തരവാദിത്വം സ്വന്തം രൂപതയിലെ ജനങ്ങളോടാണ്. ഈ ഉത്തരവാദിത്വം മറ്റൊന്നിനും പിന്നിലാക്കരുത്.

മെത്രാൻ ആഡംബരത്തിന്റെ പ്രതീകമാകരുത്. ലാളിത്യത്തിന്റെയും സമീപസ്ഥതയുടെയും ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെയും മാതൃകയാകണം.

6. നമ്മുടെ വൈദികർ നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്

വൈദികരെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ കത്തിലെ വിമർശനങ്ങളെ വൈദികവിരോധമായി ആരും തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്.

നമ്മുടെ വൈദികർ ഓരോ ഇടവകയുടെയും വിശ്വാസസമൂഹത്തിന്റെയും അത്യന്തം പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്. അവർ നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളുടെ ആത്മീയപിതാക്കന്മാരും സഹോദരന്മാരും ഇടയന്മാരുമാണ്. നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് സ്നാനം നൽകുന്നതും യുവാക്കളെ വിശ്വാസത്തിൽ വളർത്തുന്നതും വിവാഹങ്ങളെ ആശീർവദിക്കുന്നതും രോഗികൾക്ക് അഭിഷേകം നൽകുന്നതും മരിച്ചവർക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതും നമ്മുടെ ദുഃഖത്തിലും സന്തോഷത്തിലും കൂടെ നിൽക്കുന്നതും അവരാണ്.

അതിനാൽ അവരെ വിമർശിക്കുക മാത്രമല്ല നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വം. അവരെ സ്നേഹിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യണം.

അൽമായർ:

• വൈദികർക്കുവേണ്ടി സ്ഥിരമായി പ്രാർത്ഥിക്കണം;
• അവരുടെ ആത്മീയ–ശാരീരിക ആരോഗ്യം ശ്രദ്ധിക്കണം;
• ഏകാന്തതയിൽ അവരെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്;
• അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ മാന്യമായി നിറവേറ്റണം;
• ആരോഗ്യകരമായ വിശ്രമത്തിന് അവസരം നൽകണം;
• അനാവശ്യമായ ധനകാര്യ–ഭരണഭാരം അവരുടെമേൽ ചുമത്തരുത്;
• വ്യാജപരാതികളിൽനിന്നും അന്യായമായ വ്യക്തിപരമായ ആക്രമണങ്ങളിൽനിന്നും അവരെ സംരക്ഷിക്കണം;
• അവരുടെ ശുശ്രൂഷയിൽ സത്യസന്ധമായി സഹകരിക്കണം.

ഞങ്ങൾ അൽമായർ നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം നമ്മുടെ വൈദികർ അനാഥരാകരുത്. അവർ നമ്മുടെ വീടുകളിലെ ഒരംഗത്തെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കപ്പെടുകയും പരിചരിക്കപ്പെടുകയും വേണം.

അതേസമയം, സ്നേഹം അന്ധമായ അനുസരണമല്ല. വൈദികനെ സ്നേഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിളിയുടെ മഹത്വത്തിന് വിരുദ്ധമായ കാര്യങ്ങൾ സംഭവിക്കുമ്പോൾ സത്യസന്ധമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കേണ്ടത്. അൽമായർ വൈദികരെ അധികാരത്തിന്റെ ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടാതെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയിൽ ശക്തിപ്പെടുത്തണം.

7. വൈദികർ ധനകാര്യ–സ്ഥാപനഭാരത്തിൽനിന്ന് മോചിതരായി തങ്ങളുടെ യഥാർഥ ദൗത്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങണം

വൈദികരുടെ പ്രധാനദൗത്യം പണം ശേഖരിക്കലോ കെട്ടിടങ്ങൾ വാങ്ങലോ അക്കൗണ്ടുകൾ നിയന്ത്രിക്കലോ കരാറുകൾ ചർച്ചചെയ്യലോ അല്ല.

അവരുടെ പ്രധാനദൗത്യം:

• പ്രാർത്ഥിക്കുക;
• പരിശുദ്ധ കുർബാന അർപ്പിക്കുക;
• കൂദാശകൾ ലഭ്യമാക്കുക;
• ആരാധന നടത്തുക;
• ദൈവവചനം പ്രഘോഷിക്കുക;
• വിശ്വാസം പഠിപ്പിക്കുക;
• കുടുംബങ്ങളെ സന്ദർശിക്കുക;
• രോഗികളെയും വയോധികരെയും പരിചരിക്കുക;
• കുട്ടികളെയും യുവജനങ്ങളെയും നയിക്കുക;
• ആത്മീയമായി മുറിവേറ്റവരെ കേൾക്കുക;
• സമൂഹത്തെ ക്രിസ്തുവിൽ ഒന്നിപ്പിക്കുക.

ബ്രിട്ടനിലെ നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളിൽ അക്കൗണ്ടന്റുമാരും അഭിഭാഷകരും അധ്യാപകരും ആരോഗ്യപ്രവർത്തകരും ഐടി വിദഗ്ധരും സാമൂഹികപ്രവർത്തകരും മാനേജർമാരും നിർമാണവിദഗ്ധരും ധാരാളമുണ്ട്. ധനകാര്യവും ഭരണവും സ്ഥാപനപരിപാലനവും സുതാര്യമായ സംവിധാനത്തിലൂടെ യോഗ്യതയുള്ള അൽമായരെ ഏല്പിക്കണം.

പരിശുദ്ധാത്മാവ് വൈദികരിൽ മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. സ്നാനം സ്വീകരിച്ച മുഴുവൻ ദൈവജനത്തിലും പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അൽമായരുടെ കഴിവുകളെ സംശയിക്കുകയും അവരെ പണം നൽകുന്നവരായി മാത്രം കാണുകയും ചെയ്യുന്നത് സഭയുടെ ശക്തിയെ തന്നെ നിരസിക്കുന്നതാണ്.

വൈദികർക്ക് ആവശ്യമായ കാനോനിക മേൽനോട്ടവും ആത്മീയനേതൃത്വവും തുടരാം. എന്നാൽ അവരുടെ ജീവിതം അക്കൗണ്ടുകളിലും കെട്ടിടപദ്ധതികളിലും ധനശേഖരണത്തിലും നഷ്ടപ്പെടരുത്.

8. വൈദികൻ ഒരാളെയും മനപ്പൂർവം മുറിവേൽപ്പിക്കരുത്

ഇതിൽ യാതൊരു വിട്ടുവീഴ്ചയും പാടില്ല.

വൈദികന്റെ വാക്കുകൊണ്ട് ഒരാളുടെ വിശ്വാസം തകരരുത്. വൈദികന്റെ അധികാരപ്രയോഗം കാരണം ഒരു കുടുംബം സഭ വിട്ടുപോകരുത്. അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുള്ളവരെ അപമാനിക്കാനോ ഭീഷണിപ്പെടുത്താനോ ഒറ്റപ്പെടുത്താനോ ആത്മീയാധികാരം ഉപയോഗിക്കരുത്.

വൈദികൻ:

• ആരെയും പൊതുവേദിയിൽ നാണംകെടുത്തരുത്;
• വ്യക്തിപരമായ വിവരങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കരുത്;
• കുടുംബരഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തരുത്;
• കുമ്പസാരരഹസ്യം ഒരിക്കലും ലംഘിക്കരുത്;
• സംഭാവനയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ആളുകളെ വിലയിരുത്തരുത്;
• വിമർശിക്കുന്നവരോട് പ്രതികാരം ചെയ്യരുത്;
• ജാതി, പണം, തൊഴിൽ, കുടുംബപശ്ചാത്തലം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിവേചനം കാണിക്കരുത്.

വൈദികനും മനുഷ്യനാണ്. അബദ്ധങ്ങളും പരിമിതികളും ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ തെറ്റ് സംഭവിച്ചാൽ അത് അംഗീകരിക്കുകയും ക്ഷമ ചോദിക്കുകയും ബന്ധം പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും വേണം.

“അച്ചനാണ്” എന്നത് തെറ്റിന് സംരക്ഷണമാകരുത്. അതുപോലെ, “അച്ചനാണ്” എന്ന പേരിൽ അടിസ്ഥാനരഹിതമായി ആക്രമിക്കാനും പാടില്ല. നീതി വൈദികനും വിശ്വാസിക്കും ഒരുപോലെ ലഭിക്കണം.

9. വൈദികർ മാധ്യമലോകത്തും പൊതുജീവിതത്തിലും തങ്ങളുടെ വൈദികസ്വത്വം കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം

വൈദികന്റെ പൊതുജീവിതത്തെയും മാധ്യമസാന്നിധ്യത്തെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിളിയിൽനിന്ന് വേർതിരിക്കാനാവില്ല. സോഷ്യൽ മീഡിയയിലും പൊതുവേദികളിലും വൈദികർ തങ്ങളുടെ ആത്മീയപിതൃത്വവും വിളിയുടെ അന്തസ്സും കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം. രാഷ്ട്രീയപ്രചാരണം, വ്യക്തിപൂജ, ആരാധകവൃന്ദം സൃഷ്ടിക്കൽ, ആത്മപ്രദർശനം, ആഡംബരവാഹനങ്ങളോടുള്ള അമിതാകർഷണം, സിനിമാലോകത്തോടും താരങ്ങളോടുമുള്ള അതിരുകടന്ന ആവേശം, പ്രമുഖരോടൊപ്പം ചിത്രമെടുത്ത് പ്രശസ്തി തേടൽ എന്നിവ വൈദികസാക്ഷ്യത്തെ മങ്ങിക്കരുത്. കലാകാരന്മാരെയോ പൊതുപ്രവർത്തകരെയോ മനുഷ്യരെന്ന നിലയിൽ ബഹുമാനിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല; എന്നാൽ വൈദികന്റെ ആകർഷണകേന്ദ്രം പ്രശസ്തിയോ താരങ്ങളോ വാഹനങ്ങളോ വിനോദലോകമോ ആകരുത്. നമ്മുടെ ഗുരുവും മാതൃകയും യേശുക്രിസ്തുവാണ്; വൈദികന്റെ ജീവിതം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കേണ്ട ഏക പരമപ്രമുഖൻ ക്രിസ്തുവാണ്. വൈദികർ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന യാതൊരു ഉള്ളടക്കവും അവരുടെ വിളിക്കോ വൈദികാന്തസ്സിനോ സുവിശേഷസാക്ഷ്യത്തിനോ വിരുദ്ധമാകരുത്. ദൈവവചനം, പ്രാർത്ഥന, കൂദാശകൾ, കുടുംബജീവിതം, യുവജനങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾ, പ്രത്യാശ, സാമൂഹികനീതി എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ഗുണമേന്മയുള്ള മലയാള–ഇംഗ്ലീഷ് ഡിജിറ്റൽ ഉള്ളടക്കം സൃഷ്ടിക്കാൻ എല്ലാ വൈദികർക്കും പരിശീലനം നൽകണം.

10. അൽമായർ സഭയുടെ യഥാർഥ സഹഉത്തരവാദികളാകണം

അൽമായർ പണം നൽകാനും പരിപാടികൾക്കായി പ്രവർത്തിക്കാനും മാത്രം ഉള്ളവരല്ല. സ്നാനത്തിലൂടെ അവർ സഭയുടെ ദൗത്യത്തിലെ സഹഉത്തരവാദികളാണ്.

ഗ്രേറ്റ് ബ്രിട്ടൻ രൂപതയുടെ:

• അജപാലനസമിതികൾ;
• ധനകാര്യസമിതികൾ;
• സേഫ്ഗാർഡിംഗ് സംവിധാനങ്ങൾ;
• കുടുംബശുശ്രൂഷ;
• വിദ്യാർത്ഥിക്ഷേമം;
• തൊഴിലാളിസഹായം;
• ഡിജിറ്റൽ ശുശ്രൂഷ;
• പള്ളിപരിപാലനം;
• സാമൂഹികസേവനം

എന്നിവയിൽ യോഗ്യതയുള്ള അൽമായർക്ക് യഥാർഥ അധികാരവും ഉത്തരവാദിത്വവും നൽകണം.

സമിതികൾ നേരത്തേ എടുത്ത തീരുമാനങ്ങൾക്ക് കൈയടിക്കാനുള്ള വേദികളാകരുത്. ആവശ്യമായ വിവരങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി നൽകണം. അംഗങ്ങൾക്ക് സ്വതന്ത്രമായി അഭിപ്രായം പറയാൻ കഴിയണം. ധനകാര്യതീരുമാനങ്ങളും നിർമാണപദ്ധതികളും വലിയ വാങ്ങലുകളും സുതാര്യമായി പരിശോധിക്കപ്പെടണം.

സ്ത്രീകൾക്കും യുവാക്കൾക്കും യഥാർഥ പങ്കാളിത്തം നൽകണം. ഒരേ വ്യക്തികളോ കുടുംബങ്ങളോ വർഷങ്ങളോളം സ്ഥാനങ്ങൾ കൈവശം വയ്ക്കരുത്. വ്യക്തമായ കാലാവധിയും ഉത്തരവാദിത്വവും വേണം.

11. ബ്രിട്ടനിലെ രൂപതയ്ക്ക് വലിയ ബാങ്ക് ബാലൻസല്ല ആവശ്യം

ദൈവരാജ്യം സ്ഥാപിക്കാൻ വലിയ ബാങ്ക് ബാലൻസ് ആവശ്യമില്ല. പണം സഭയുടെ ദൗത്യത്തെ സേവിക്കണം; സഭയുടെ ദൗത്യം പണശേഖരണത്തെ സേവിക്കരുത്.

ഓരോ ധനശേഖരണത്തിനും മുമ്പ് വിശ്വാസികളെ അറിയിക്കണം:

• എന്തിനാണ് പണം?
• എത്ര തുകയാണ് ആവശ്യം?
• ഇതുവരെ എത്ര ലഭിച്ചു?
• ആരാണ് അത് നിയന്ത്രിക്കുന്നത്?
• ചെലവ് ആരാണ് അംഗീകരിക്കുന്നത്?
• ആരാണ് അക്കൗണ്ട് പരിശോധിക്കുന്നത്?
• ശേഷിക്കുന്ന തുക എന്തിന് ഉപയോഗിക്കും?

കൂടുതൽ സംഭാവന നൽകുന്നവന് കൂടുതൽ ബഹുമാനവും അധികാരവും നൽകുന്ന രീതി അവസാനിപ്പിക്കണം. പണം നൽകാൻ കഴിയാത്ത കുടുംബത്തെ ഒരിക്കലും രണ്ടാംതരം അംഗമായി കാണരുത്.

ബ്രിട്ടനിലെ പല ചരിത്രപ്രധാനമായ കത്തോലിക്കാ ദേവാലയങ്ങളും അംഗസംഖ്യ കുറയുന്നതിനാലും പരിപാലനച്ചെലവുകളാലും ബുദ്ധിമുട്ടുന്നു. അത്തരം സാഹചര്യത്തിൽ എല്ലായിടത്തും സ്വതന്ത്രമായ പുതിയ സാമ്രാജ്യങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിനു പകരം പ്രാദേശിക കത്തോലിക്കാ രൂപതകളുമായി സഹകരിച്ച് നിലവിലുള്ള ദേവാലയങ്ങൾക്ക് പുതുജീവൻ നൽകണം.

12. സുറിയാനിഭാഷയുടെ അമിതപ്രയോഗം പുനഃപരിശോധിക്കണം

സുറിയാനിഭാഷ നമ്മുടെ സഭയുടെ ചരിത്രപൈതൃകത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. അത് പഠിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും പ്രത്യേക അവസരങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യാം. എന്നാൽ പൈതൃകസംരക്ഷണത്തിന്റെ പേരിൽ വിശ്വാസികൾക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത ഭാഷ ആരാധനയിൽ അമിതമായി ഉപയോഗിക്കരുത്.

ലിറ്റർജി ഒരു ഭാഷാപ്രദർശനമല്ല. അത് ശരീരവും മനസ്സും ആത്മാവും ഒന്നിച്ചുചേർന്ന് ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്ന വിശുദ്ധ ആഘോഷമാണ്. വിശ്വാസികൾക്ക് പ്രാർത്ഥനയുടെ അർത്ഥം ഗ്രഹിക്കാനും ഹൃദയപൂർവം പ്രതികരിക്കാനും കഴിയണം.

രണ്ടാംതലമുറയിലെ അനേകം കുട്ടികൾക്ക് മലയാളംപോലും സ്വാഭാവികമായി സംസാരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട്. അവരുടെ മാതാപിതാക്കളും പൂർവികരും മലയാളം അനായാസമായി സംസാരിച്ചിട്ടുപോലും പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് ഭാഷാപരമായ അകലം സംഭവിക്കുന്നു. അത്തരത്തിലുള്ള കുട്ടികൾക്ക് സുറിയാനി പ്രാർത്ഥനകളും ഗാനങ്ങളും മനസ്സിലാക്കി ആത്മാവോടെ പങ്കുചേരുന്നത് എത്രത്തോളം ദുഷ്കരമായിരിക്കുമെന്ന് രൂപത ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കണം.

അതുകൊണ്ട് ബ്രിട്ടനിലെ സാധാരണ അജപാലന–ആരാധനാസാഹചര്യങ്ങളിൽ:

• ഒന്നാം തലമുറയ്ക്കും മലയാളം മനസ്സിലാക്കുന്നവർക്കും മലയാളം ഉപയോഗിക്കണം;
• കുട്ടികൾക്കും യുവജനങ്ങൾക്കും മലയാളമറിയാത്തവർക്കും പ്രാദേശിക സമൂഹത്തിനും ഇംഗ്ലീഷ് ഉപയോഗിക്കണം;
• സുറിയാനി ഭാഷയുടെ ഉപയോഗം തെരഞ്ഞെടുത്ത പൈതൃകഗാനങ്ങൾ, പ്രത്യേക തിരുനാളുകൾ, പരിശീലനം ലഭിച്ച ഗായകസംഘങ്ങൾ, പഠനപരിപാടികൾ തുടങ്ങിയ യുക്തമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ പരിമിതപ്പെടുത്തണം;
• സുറിയാനി ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ അർത്ഥം മലയാളത്തിലോ ഇംഗ്ലീഷിലോ ലഭ്യമാക്കണം.

രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിൽ ആരാധനയിൽ വിശ്വാസികളുടെ “പൂർണവും ബോധപൂർവവും സജീവവുമായ പങ്കാളിത്തം” അവരുടെ അവകാശവും കടമയുമാണെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു (Sacrosanctum Concilium, 14). ബോധപൂർവമായ പങ്കാളിത്തത്തെ തടയുന്ന ഭാഷാപ്രയോഗം അജപാലനപരമായി പുനഃപരിശോധിക്കപ്പെടണം.

സഭാനിയമപ്രകാരം അംഗീകൃതമായ ആരാധനാക്രമഗ്രന്ഥങ്ങളും നിയമാനുസൃത അധികാരികളുടെ നിർദേശങ്ങളും പാലിക്കണം. എന്നാൽ പാരമ്പര്യസംരക്ഷണം എന്ന പേരിൽ കുട്ടികളെയും യുവാക്കളെയും ആരാധനയിൽ അന്യരാക്കരുത്.

ഭാഷ ലിറ്റർജിയെ സേവിക്കണം; ലിറ്റർജി ഭാഷയുടെ തടവുകാരിയാകരുത്.

13. റീത് അഭിമാനം ബ്രിട്ടീഷ് സമൂഹത്തിൽനിന്നുള്ള ഒറ്റപ്പെടലായി മാറരുത്

സീറോ-മലബാർ പാരമ്പര്യം സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. എന്നാൽ “വ്യത്യസ്തരായി കാണപ്പെടണം” എന്ന അമിതാഗ്രഹം നമ്മെ പ്രാദേശിക കത്തോലിക്കാ സമൂഹത്തിൽനിന്ന് ഒറ്റപ്പെടുത്തരുത്.

ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം അതിന്റെ സുവിശേഷസത്യത്തെ നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ വിവിധ ഭാഷകളിലേക്കും സംസ്കാരങ്ങളിലേക്കും ജനവിഭാഗങ്ങളിലേക്കും പ്രവേശിച്ച ശേഷിയിലാണ്. ആദിമസഭ യഹൂദസാംസ്കാരികപരിധിയിൽ അടഞ്ഞുനിന്നില്ല. ഗ്രീക്ക്–റോമൻ ലോകത്തിലേക്ക് കടന്നു. സഭാപിതാക്കന്മാർ തങ്ങളുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ ഭാഷയും ചിന്താരീതികളും ഉപയോഗിച്ചാണ് വിശ്വാസം വിശദീകരിച്ചത്.

സുവിശേഷം ഒരു സംസ്കാരത്തെ പൂർണമായി നശിപ്പിക്കുന്നില്ല. അതിലെ നന്മകളെ സ്വീകരിക്കുകയും ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ക്രിസ്തുവിൽ പൂർണമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിലിന്റെ Ad Gentes പ്രേഷിതസഭകൾ പ്രാദേശികജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലും സംസ്കാരത്തിലും വേരൂന്നണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു (Ad Gentes).

എന്നാൽ ബ്രിട്ടനിൽ നാം പലപ്പോഴും അതിന് വിപരീതമായ ദിശയിലാണ് പോകുന്നത്. പ്രാദേശികസഭയോടും സമൂഹത്തോടും ചേർന്ന് വളരുന്നതിനുപകരം, സ്വയം വേറിട്ടതും അന്യവുമായ ഒരു റീത് സമൂഹമായി ദൃശ്യമാകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി ചില പ്രാദേശികവിശ്വാസികൾ നമ്മെ സഹോദരസഭയായി കാണാതെ, അവരുടെ ഇടങ്ങളിലേക്കും ദേവാലയങ്ങളിലേക്കും കടന്നുവരുന്ന ഒരു അടഞ്ഞ പ്രവാസിസമൂഹമായി കാണാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

ഈ ധാരണ എന്തു വിലകൊടുത്തും മാറ്റണം.

അതിന്:

• പ്രാദേശിക ഇടവകകളുമായി ചേർന്ന് പരിപാടികൾ നടത്തണം;
• അവരുടെ തിരുനാളുകളിലും സാമൂഹികശുശ്രൂഷകളിലും പങ്കെടുക്കണം;
• നമ്മുടെ തിരുനാളുകളിലേക്ക് അവരെ ക്ഷണിക്കണം;
• പങ്കുവയ്ക്കുന്ന ദേവാലയങ്ങളുടെ പരിപാലനത്തിൽ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കണം;
• ഇംഗ്ലീഷിലുള്ള ആരാധനയും വിശ്വാസപഠനവും വർധിപ്പിക്കണം;
• നമ്മുടെ കുട്ടികളെ പ്രാദേശിക കത്തോലിക്കാ യുവജനപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പങ്കെടുപ്പിക്കണം;
• ലത്തീൻ–സീറോ-മലബാർ എന്ന വേർതിരിവിനെ മത്സരമാക്കരുത്.

നമ്മുടെ സാന്നിധ്യം പ്രാദേശികസഭയ്ക്ക് ഭാരമാകരുത്; അനുഗ്രഹമാകണം.

14. ബ്രിട്ടീഷ് വയോധികരെയും ദുർബലരെയും സേവിക്കാൻ സംയുക്തപദ്ധതികൾ ആരംഭിക്കണം

ബ്രിട്ടനിലെ അനേകം വയോധികർ ഏകാന്തതയിലും രോഗത്തിലും സാമൂഹികഒറ്റപ്പെടലിലും കഴിയുന്നു. നമ്മിൽ പലരും NHS, കെയർ ഹോം, സോഷ്യൽ കെയർ, കമ്മ്യൂണിറ്റി സർവീസ് മേഖലകളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവരാണ്. ഈ അനുഭവവും കഴിവും സഭയുടെ സുവിശേഷദൗത്യമായി മാറ്റണം.

ഓരോ സീറോ-മലബാർ ഇടവകയും പ്രാദേശിക ലത്തീൻ ഇടവകയുമായും മറ്റു ക്രിസ്തീയസമൂഹങ്ങളുമായും സഹകരിച്ച് താഴെപ്പറയുന്ന പദ്ധതികൾ ആരംഭിക്കണം:

• ഏകാന്തരായ വയോധികരുടെ ഭവനസന്ദർശനം;
• കെയർ ഹോമുകളിലെ പ്രാർത്ഥനയും സൗഹൃദസന്ദർശനവും;
• ആശുപത്രികളിലെ രോഗികൾക്ക് അജപാലനസഹായം;
• ഭക്ഷണവും അത്യാവശ്യസാധനങ്ങളും എത്തിക്കൽ;
• ആശുപത്രി–ഡോക്ടർ അപ്പോയിന്റ്മെന്റുകൾക്ക് യാത്രാസഹായം;
• ഡിജിറ്റൽ സേവനങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാൻ സഹായം;
• ക്രിസ്മസ്, ഈസ്റ്റർ തുടങ്ങിയ അവസരങ്ങളിൽ കൂട്ടായ്മ;
• ദുഃഖിതരായ കുടുംബങ്ങൾക്ക് പിന്തുണ.

സേഫ്ഗാർഡിംഗ് നിയമങ്ങളും പ്രാദേശികസ്ഥാപനങ്ങളുടെ നിബന്ധനകളും കൃത്യമായി പാലിച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കണം ഈ സേവനം.

ഇത്തരം സംയുക്തപ്രവർത്തനങ്ങൾ സേവനം മാത്രമല്ല; പഴയ തെറ്റിദ്ധാരണകളുടെ മുറിവുകൾ സൗഖ്യപ്പെടുത്തുന്ന മാർഗവുമാണ്. ഒരുമിച്ച് ദരിദ്രനെ സേവിക്കുമ്പോൾ റീത് വ്യത്യാസങ്ങളുടെ മതിലുകൾ സ്വാഭാവികമായി തകരും.

15. ബ്രിട്ടീഷ് ദേവാലയങ്ങളുടെ പരിചാരകരും പുനരുദ്ധാരകരുമാകണം

നാം ഇന്ന് പരിശുദ്ധ കുർബാന അർപ്പിക്കുന്ന പല ബ്രിട്ടീഷ് ദേവാലയങ്ങളും ഇവിടുത്തെ മുൻതലമുറകൾ ത്യാഗത്തോടെ പണിതവയാണ്. അവയെ വെറും വാടകക്കെട്ടിടങ്ങളായി കാണരുത്.

അവയുടെ:

• ശുചീകരണം;
• ചൂടാക്കൽ–വൈദ്യുതി ചെലവ്;
• അറ്റകുറ്റപ്പണി;
• സുരക്ഷ;
• പരിസരപരിപാലനം;
• ചരിത്രപൈതൃകസംരക്ഷണം;
• പുനരുദ്ധാരണധനശേഖരണം

എന്നിവയിൽ സജീവമായി പങ്കാളികളാകണം.

പ്രാദേശികവിശ്വാസികൾക്ക് “അവർ നമ്മുടെ ദേവാലയം കൈവശപ്പെടുത്തി” എന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടാകരുത്. പകരം, “അവർ വന്നതോടെ നമ്മുടെ ദേവാലയത്തിന് വീണ്ടും ജീവൻ ലഭിച്ചു” എന്നു പറയാൻ കഴിയണം.

ബ്രിട്ടീഷ് ദേവാലയങ്ങളെ ഉപയോഗിക്കുന്നത് നമ്മുടെ അവകാശമായി മാത്രം കാണരുത്. അവയെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് നമ്മുടെ കടമയായി കാണണം.

16. അന്താരാഷ്ട്ര വിദ്യാർത്ഥികളുടെ കരച്ചിൽ ഇനി അവഗണിക്കരുത്

വലിയ സ്വപ്നങ്ങളുമായി ബ്രിട്ടനിലെത്തിയ അനേകം അന്താരാഷ്ട്ര വിദ്യാർത്ഥികൾ കടബാധ്യത, താമസപ്രശ്നം, തൊഴിൽചൂഷണം, ഭക്ഷ്യക്ഷാമം, ഏകാന്തത, മാനസികസമ്മർദം, വിസാഭയം എന്നിവ നേരിട്ടു.

അവർ സഹായത്തിനായി സഭയെ സമീപിച്ചിട്ടും കേൾക്കപ്പെടാതിരുന്നെങ്കിൽ, അത് ഗുരുതരമായ അജപാലനപരാജയമാണ്.

അവരുടെ കേൾക്കപ്പെടാതെ പോയ നിലവിളി ദൈവസന്നിധിയിൽ നമ്മെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. അവരെ പരിപാടികൾ നടത്താനുള്ള മനുഷ്യശക്തിയായോ സംഭാവന നൽകുന്ന യുവാക്കളായോ മാത്രം കാണരുത്. അവർ നമ്മുടെ സഹോദരങ്ങളും മക്കളുമാണ്.

രൂപതാതലത്തിൽ ഉടൻ സ്ഥാപിക്കേണ്ടത്:

• വിദ്യാർത്ഥികൾക്കുള്ള അടിയന്തര ബന്ധനമ്പർ;
• സുരക്ഷിതമായ താൽക്കാലികതാമസശൃംഖല;
• ഭക്ഷണസഹായം;
• മെന്ററിംഗ് കുടുംബങ്ങൾ;
• മാനസികാരോഗ്യസഹായത്തിലേക്കുള്ള ബന്ധം;
• സർവകലാശാലാ ക്ഷേമസേവനങ്ങളിലേക്കുള്ള റഫറൽ;
• അംഗീകൃത നിയമ–കുടിയേറ്റ ഉപദേശകരിലേക്കുള്ള ബന്ധം;
• തൊഴിൽചൂഷണം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യാനുള്ള സുരക്ഷിത സംവിധാനം.

17. കെയർ വർക്കർമാരുടെയും കുടിയേറ്റ തൊഴിലാളികളുടെയും പ്രശ്നങ്ങൾ സഭ ഏറ്റെടുക്കണം

കെയർ വിസയിലും മറ്റ് തൊഴിൽപാതകളിലുമായി ബ്രിട്ടനിലെത്തിയ പലരും ജോലി മണിക്കൂറുകളുടെ അഭാവം, അന്യായഫീസ്, സ്പോൺസർഷിപ്പ് ഭീഷണി, വേതനപ്രശ്നം, താമസചൂഷണം, കുടുംബവിരഹം, മാനസികസമ്മർദം എന്നിവ നേരിട്ടു.

അവരുടെ പ്രശ്നം സ്വകാര്യതൊഴിൽകാര്യമായി തള്ളിക്കളയരുത്. തൊഴിലാളിയുടെ അന്തസ്സും അവകാശങ്ങളും സഭയുടെ സാമൂഹികപ്രബോധനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

രൂപതാതലത്തിൽ ആരോഗ്യപ്രവർത്തകർ, സോഷ്യൽ വർക്കർമാർ, അംഗീകൃത കുടിയേറ്റ ഉപദേശകർ, തൊഴിൽനിയമവിദഗ്ധർ, ട്രേഡ് യൂണിയൻ പ്രതിനിധികൾ, കൗൺസിലർമാർ എന്നിവരെ ഉൾപ്പെടുത്തി സഹായശൃംഖല സ്ഥാപിക്കണം.

സഭയ്ക്ക് എല്ലാ നിയമപ്രശ്നങ്ങളും സ്വയം പരിഹരിക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ കേൾക്കാനും പ്രാഥമികസുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാനും ശരിയായ വിദഗ്ധസേവനങ്ങളിലേക്ക് ബന്ധിപ്പിക്കാനും കഴിയും.

സഹായം ചോദിക്കുന്ന വ്യക്തിയോട് ആദ്യം ഇടവകാംഗത്വമോ സംഭാവനയോ ചോദിക്കരുത്.

18. കുടുംബങ്ങളുടെ തകർച്ചയെ നോക്കിനിൽക്കരുത്

കുടിയേറ്റജീവിതം കുടുംബങ്ങൾക്ക് വലിയ സമ്മർദം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മാറിമാറിയുള്ള ജോലിസമയം, കുട്ടിപരിപാലനം, കടബാധ്യത, ഉയർന്ന ജീവിതച്ചെലവ്, ഏകാന്തത, കുടുംബവിരഹം, മാനസികാരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ, തലമുറകളുടെ സാംസ്കാരികവ്യത്യാസം എന്നിവ അനേകം കുടുംബങ്ങളെ തകർക്കുന്നു.

കുടുംബം തകർന്നശേഷം വിധി പറയുന്നത് അജപാലനമല്ല. പ്രശ്നം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ തന്നെ കൂടെ നടക്കണം.

ഓരോ ഇടവകയ്ക്കും:

• പരിശീലനം ലഭിച്ച കുടുംബശുശ്രൂഷാസംഘം;
• അംഗീകൃത കൗൺസലിംഗ് സേവനങ്ങളിലേക്കുള്ള ബന്ധം;
• ഗാർഹികപീഡനത്തെ നേരിടാനുള്ള സേഫ്ഗാർഡിംഗ് സംവിധാനം;
• കുട്ടികൾക്കും മാതാപിതാക്കൾക്കുമുള്ള സഹായം;
• ഏകമാതാപിതാക്കൾക്കുള്ള പിന്തുണ;
• മാനസികാരോഗ്യ–ലഹരിവിമുക്തിസേവനങ്ങളിലേക്കുള്ള ബന്ധം;
• വിവാഹത്തിനു മുമ്പും ശേഷവുമുള്ള തുടർച്ചയായ പരിശീലനം

ഉണ്ടാകണം.

ഗാർഹികപീഡനം കുടുംബരഹസ്യത്തിന്റെ പേരിൽ മറച്ചുവയ്ക്കരുത്. ഇരയുടെയും കുട്ടികളുടെയും സുരക്ഷയ്ക്കാണ് ആദ്യം പ്രാധാന്യം.

19. “നാം ക്രിസ്തുവിൽ ഒന്നാണ്” എന്നത് രൂപതയുടെ ജീവിതനിയമമാകണം

ജാതി, കുടുംബപശ്ചാത്തലം, പ്രദേശം, ഭാഷ, റീത്, സമ്പത്ത്, തൊഴിൽ, വിദ്യാഭ്യാസം, കുടിയേറ്റപദവി, സംഭാവനയുടെ വലിപ്പം എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള എല്ലാ വിവേചനവും അവസാനിപ്പിക്കണം.

സമ്പന്നന് മുൻനിരയും ദരിദ്രന് പിന്നിലെ നിരയും അനുവദിക്കാനാവില്ല. കൂടുതൽ സംഭാവന നൽകുന്നവന് കൂടുതൽ അധികാരവും ബഹുമാനവും നൽകരുത്. പുതിയ കുടിയേറ്റക്കാരെയും വിദ്യാർത്ഥികളെയും രണ്ടാംതരം അംഗങ്ങളായി കാണരുത്.

മെത്രാനിൽനിന്നോ വൈദികനിൽനിന്നോ അൽമായനിൽനിന്നോ വിവേചനം ഉണ്ടായാലും ഒരേ ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കണം.

“ശരീരം ഒന്നും ആത്മാവ് ഒന്നുമാണ്… കർത്താവ് ഒരുവൻ, വിശ്വാസം ഒന്ന്, സ്നാനം ഒന്ന്.”
— എഫേസോസ് 4:4–5

“നാം ക്രിസ്തുവിൽ ഒന്നാണ്” എന്നത് സമ്മേളനത്തിലെ മുദ്രാവാക്യമാകരുത്. രൂപതയുടെ ഭരണത്തിലും ആരാധനയിലും സാമ്പത്തികവിനിയോഗത്തിലും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലും അത് ദൃശ്യമാകണം.

20. ഗ്രേറ്റ് ബ്രിട്ടൻ രൂപത അടിയന്തരമായി ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ

1. രൂപതാതലത്തിൽ സ്വതന്ത്ര അജപാലന നവീകരണസമിതി സ്ഥാപിക്കുക.
2. അന്താരാഷ്ട്ര വിദ്യാർത്ഥികൾ, കെയർ വർക്കർമാർ, കുടുംബങ്ങൾ, യുവാക്കൾ, സ്ത്രീകൾ, വയോധികർ, സഭയിൽനിന്ന് മുറിവേറ്റവർ എന്നിവരുമായി തുറന്ന കേൾവിസമ്മേളനങ്ങൾ നടത്തുക.
3. ഓരോ ഇടവകയിലും കുടുംബക്ഷേമ–ദാരിദ്ര്യനിവാരണസംഘം സ്ഥാപിക്കുക.
4. ഇംഗ്ലീഷിലുള്ള കുർബാന, വിശ്വാസപഠനം, യുവജനശുശ്രൂഷ എന്നിവ സ്ഥിരമാക്കുക.
5. സുറിയാനിഭാഷയുടെ ഉപയോഗത്തെ അജപാലനപരമായി വിലയിരുത്തി മലയാളത്തിനും ഇംഗ്ലീഷിനും മുൻഗണന നൽകുക.
6. വൈദികർക്കായി ഡിജിറ്റൽ സുവിശേഷവൽക്കരണം, അജപാലനമര്യാദ, സേഫ്ഗാർഡിംഗ്, കുടുംബക്ഷേമം എന്നിവയിൽ നിർബന്ധിത പരിശീലനം നടത്തുക.
7. മെത്രാന്റെ വാർഷിക ഇടവക–മിഷൻ സന്ദർശനപദ്ധതി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുക.
8. അനാവശ്യ വിദേശയാത്രകളും പ്രൗഢസ്വീകരണങ്ങളും നിയന്ത്രിക്കുക.
9. ഓരോ ഇടവകയുടെയും രൂപതയുടെയും വാർഷിക വരവ്–ചെലവ് റിപ്പോർട്ട് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുക.
10. പ്രാദേശിക ലത്തീൻ ഇടവകകളുമായി ചേർന്ന് വയോധികർ, ദുർബലർ, ഏകാന്തർ എന്നിവർക്കായി സംയുക്ത സേവനപദ്ധതികൾ ആരംഭിക്കുക.
11. വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും തൊഴിലാളികൾക്കുമായി രൂപതാതല അടിയന്തരസഹായസംവിധാനം സ്ഥാപിക്കുക.
12. പരാതികൾ സ്വീകരിക്കാനും അന്വേഷിക്കാനും അപ്പീൽ നൽകാനും സുരക്ഷിതവും നിഷ്പക്ഷവുമായ സംവിധാനം സൃഷ്ടിക്കുക.

അവസാനവാക്ക്

ഗ്രേറ്റ് ബ്രിട്ടൻ സീറോ-മലബാർ രൂപതയ്ക്ക് കൂടുതൽ അധികാരകേന്ദ്രങ്ങൾ ആവശ്യമില്ല. കൂടുതൽ അജപാലനസാന്നിധ്യമാണ് ആവശ്യം.

കൂടുതൽ ബാങ്ക് ബാലൻസ് ആവശ്യമില്ല. കൂടുതൽ പങ്കുവെപ്പാണ് ആവശ്യം.

കൂടുതൽ പ്രൗഢമായ സ്വീകരണങ്ങൾ ആവശ്യമില്ല. കൂടുതൽ കുടുംബസന്ദർശനങ്ങളാണ് ആവശ്യം.

കൂടുതൽ വിദേശയാത്രകൾ ആവശ്യമില്ല. സ്വന്തം രൂപതയിലെ ജനങ്ങളോടൊപ്പം കൂടുതൽ സമയം ചെലവഴിക്കുകയാണ് ആവശ്യം.

കൂടുതൽ സുറിയാനി പദങ്ങളും ഗാനങ്ങളും ചേർക്കുന്നതല്ല രണ്ടാംതലമുറയെ രക്ഷിക്കുക. അവർക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയിൽ ക്രിസ്തുവിനെ നൽകുകയാണ് വേണ്ടത്.

കൂടുതൽ റീത് വ്യത്യസ്തത പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതല്ല ബ്രിട്ടനിലെ നമ്മുടെ ദൗത്യം. പ്രാദേശികസഭയോടൊപ്പം ചേർന്ന് ക്രിസ്തുവിനെ പ്രഘോഷിക്കുകയാണ് നമ്മുടെ ദൗത്യം.

കൂടുതൽ കെട്ടിടങ്ങൾ വാങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ്, നിലവിലുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് ദേവാലയങ്ങൾക്ക് പുതുജീവൻ നൽകണം.

കൂടുതൽ ധനശേഖരണം നടത്തുന്നതിനു മുമ്പ്, വിശപ്പുള്ള കുടുംബത്തെ കണ്ടെത്തണം.

കൂടുതൽ സമ്മേളനങ്ങൾ നടത്തുന്നതിനു മുമ്പ്, കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥിയെയും ചൂഷണം നേരിടുന്ന തൊഴിലാളിയെയും കേൾക്കണം.

നമ്മുടെ വൈദികർ നമ്മുടെ ശത്രുക്കളല്ല; നമ്മുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആത്മീയപിതാക്കന്മാരാണ്. അവരെ സ്നേഹിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും പ്രാർത്ഥനയിലൂടെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും വേണം. അതേ സ്നേഹത്തോടെ അവരുടെ വിളിയുടെ മഹത്വം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ അവരെ സഹായിക്കുകയും വേണം.

നമ്മുടെ മെത്രാൻ അകലെ നിൽക്കുന്ന ഭരണാധികാരിയാകരുത്; ഓരോ ഇടവകയുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും വേദന അറിയുന്ന ഇടയനാകണം.

അൽമായർ കാണികളായി തുടരരുത്; സഭയുടെ ദൗത്യത്തിലെ സഹഉത്തരവാദികളാകണം.

റീത്തും ഭാഷയും പാരമ്പര്യവും ക്രിസ്തുവിനെ സേവിക്കണം. ക്രിസ്തുവിനെ അവയുടെ തടവുകാരനാക്കരുത്.

ഈ എഴുത്ത് സഭയോടുള്ള എതിർപ്പിന്റെ ശബ്ദമല്ല; മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിനെ കേന്ദ്രമാക്കിയുള്ള ആത്മപരിശോധനയ്ക്കും നവീകരണത്തിനുമുള്ള സ്നേഹപൂർവമായ അഭ്യർത്ഥനയാണ്.

ഇത് സഭയെ ദുർബലപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമമല്ല. സഭയെ അതിന്റെ യഥാർഥ ശക്തിയായ പരിശുദ്ധാത്മാവിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാനുള്ള ആഹ്വാനമാണ്.

ഇത് ഭാവിയിലേക്കു മാറ്റിവയ്ക്കാവുന്ന ഒരു നിർദ്ദേശവുമല്ല.

ഗ്രേറ്റ് ബ്രിട്ടൻ സീറോ-മലബാർ രൂപത ഇപ്പോൾ ആരംഭിക്കേണ്ട നവീകരണമാണിത്.